Terwijl ik mensen lonk met ogen, woord en gebaar brandt de zon op mijn armen. Ook vandaag ben ik wederom vergeten zonnebrandcrème mee te nemen. Beelden van mijn opa's door huidkanker aangetaste neus schieten door mijn hoofd. Ik berust in de gedachte dat Arabieren nou eenmaal een kleurtje nodig hebben. Mijn Nederlandse inborst voelt zich een vrijwel direct miskent. Met twee stoeltjes een map en een bord met voorbeelden van portretten en karikaturen vervul ik mijn plicht als vertrouwd aanwezige in het straatbeeld. Ik op de ene stoel, mijn publiek voorbij trekkend achter de andere. Mensen komen in soorten en slagen. het ene slag is het andere niet. Ik beloer u en u loopt door. Met een tekenbord en map als excuus ben ik een amateur bioloog die vanuit een luxueuze positie het groepsgedrag en de totale eigenheimerij van het soort 'mens' bestudeert.

De grootste eigenheimers zijn kinderen. Wars van enig advies kiezen hun ogen zonder enige uitzondering de vrijheid. Mocht dit een conflict opleveren dan neemt ook vrijwel ieder kind dit op de koop toe. Het deert niet, als het doel te bereiken valt, zijn er legio methoden voorhanden. Ontroerend is het te zien hoe ouders met open ogen in de nauwkeurig uitgezette vallen van eigen wil vallen. Gehoekt, getackeld en verslagen. Één ouder neer. Één kind krijgt zijn zin. Overdreven verlegen kinderen zie ik ook dikwijls. Het slag kind wat achter papa's broek en mama's legging kruipt zodra er enige aandacht door anderen op gevestigd wordt. Kinderen met stoornissen krijgen ruimte in de regel, ook die kom je tegen. Ik wordt zelf altijd erg vrolijk van een ADHD-kindje wat op de stoel plaats tracht te nemen. Vanzelfsprekend is dat een hele opgave, ook slechts zeven minuten kunnen een beproeving. Het tekenen geschiet volgens een vast stramien. Beweging van het model verstoord de compositie niet. Hoewel stuiteren de scherpheid ernstig kan beïnvloeden. Autistische kinderen zie ik met een oplettende blik, gebiologeerd door mijn verrichting. Geboeid kijkend naar de beweging van stift op het papier. Omstanders verstoren de rust. Omstanders maken een kind met ADHD doorgaans nog iets drukker. Ik tracht dit te compenseren door nog net iets drukker te zijn. It's my party denk ik dan maar weer. Ik beschouw het als een gave en bovendien nooit saai. Wat ik pertinent weiger is om debiel kinderlijk tegen kinderen te doen. Ik ga niet mee in dweperige ouderstuipen. Ik geef geen mening over het kind. Ook al lekt haar ijsje over het stoeltje en de stenen eronder. Ik zwijg en glimlach. Niet minzaam. Minzame mensen zijn erg, te erg. Ik glimlach met de lach van iemand die ouders een prettige dag en sterkte toewenst. Was ik Christen of Moslim geweest, dan had ik er een zegen bij in gesmeten. De arme ouders kunnen het soms gebruiken. Kinderen zijn slimmer en geslepener dan de doorgaans 'moderne' en 'flexibele' ouders beseffen.

Althans, zo maak ik het mee op straat waar ik mijn dagen vul met de observatie van de passanten en het zorgen voor brood op de plank.

»®eMMeZ«  

(Tevens als spread in te lezen in dé Weekkrant Groningen - Dit is de ietwat aangepaste blogversie!)

GRONINGEN/HOOGEZAND - “Goedendag, mag ik u wat vragen?” Bijna iedereen die de afgelopen maanden door de Groninger Herestraat is gelopen, heeft deze vraag eens of vaker voor de kiezen gehad. Nee, zeggen is er niet bij. De jagers (goede doelen wervers) bijten zich vast in hun prooi (argeloze passant) en lopen regelmatig de halve winkelstraat met u mee. Uw bijdrage is onmisbaar voor een goed doel. Althans zo doen de ‘wervers’ die u staande houden, het graag voorkomen. In werkelijkheid is de gedrevenheid van de wervers te verklaren door andere zaken dan een hoger doel. Iedere donateur draagt bij aan een mooie bonus boven op het reguliere uurloon. Hetgeen flink kan oplopen.

In een onlangs onder 250 Groningers gehouden poll op het populaire vriendennetwerk Hyves, geeft 82,6% van de ondervraagden aan ‘wervers’ in de Herestraat vervelend tot uitermate irritant te vinden. Ook op het forum van de site Partyflock is de toon alles behalve jubelend. Iemand oppert de verkopers “een dreun voor het hoofd” te willen verkopen. Van de tientallen reageerders is er niet één positief. “Heb ik net thuis mijn telefoonnummer laten veranderen om van de verkopers af te zijn, tref ik ze alsnog tijdens het winkelen.” Niemand geloofd in oprechte intenties van de ‘wervers’. Een ex-werkneemster van ‘Streetwise’ (een bureau wat voor de doelen werft) meldt €.9,34 per uur te hebben verdiend. Met bonussen werd het al snel €.14,- per uur. De Groninger Milieudienst is verantwoordelijk voor de vergunning. Er wordt per geval bekeken of één en ander binnen de eisen valt. In praktijk krijgen goede doelen bijna altijd een vergunning om donateurs te werven in de binnenstad. Daar verklaart een verantwoordelijke nog nooit klachten te hebben gehoord over de ‘wervers’. Na de vraag “komt dat omdat niemand weet waar ze kunnen klagen?” volgt een stilte en wordt verwezen naar de persvoorlichter van de gemeente.

Winkelcentrum ‘De Hooge Meeren’ in Hoogezand vormt het bewijs dat het ook anders kan. Hoofdhuismeester Herman.P.Meijer stelt: ‘Ze moeten hier per keer een staanplaats aanvragen. Dat blijkt in praktijk vaak teveel gevraagd. Voor vrijwilligers die een goed doel promoten is het staan gratis. Zo snel als er aan verdiend wordt, wil ‘De Hooge Meeren’ er ook aan verdienen. Dat schrikt af. Er staat hier daarom maar eens per 2 á 3 maanden iemand voor een goed doel. Vaker hoeft het wat ons betreft ook niet. Het stoort de mensen anders alleen maar. Wel mag er bij de entree van het winkelcentrum standaard 1 verkoper met de daklozenkrant staan. Daar ligt de grens.” Voor ongestoord winkelen is het dan ook beter uit te wijken naar dit of een ander werversvrij centrum in deze provincie.

»®eMMeZ«  

Natuurlijk wordt het Nederlands elftal geen Europees kampioen. Vedetten blijven vedetten. En de bal blijft rond. Nederland heeft ooit eens mazzel gehad (1988). En daarna 20 jaar lang laten zien dat het inderdaad een mazzeltje en niets meer dan dat was. Ik zou zeggen: 'Koesteren die mazzel, en het noodlot niet al teveel tarten'. Want laten we eerlijk zijn. De voetballers zijn tegenwoordig uitermate onsympathieke, teveel verdienende kwallen. De bondscoach vormt daarop geen uitzondering. Het wordt deze zomer dan ook helemaal niets met het Nederlands elftal. Gelukkig heb ik geen verstand van voetbal. Dus valt er aan mijn voorspelling in deze geen waarde te hechten. Waar wel degelijk waarde aan te hechten valt is mijn waarschuwing die nu zal volgen.

Lieve lieve mensen. Ik snap dat voetbal verbroederd en zulks meer. Ik snap dat het Nederlands elftal de 'trots' op ons land meer aanwakkert dan welke ijzeren Rita dan ook ook ooit zou kunnen. Ik snap dat allemaal heel goed, en vind het niets meer of minder dan prima-de-bima, uitstekend, fantastico. Ik snap de sentimenten die u ook raken. Ik snap als geen ander dat zelfs de aller-verstokste voetbalhater enige vorm van opwinding voelt als het EK zo nadert. Ik heb zelf helemaal niets met voetbal, en toch ben ik van voornemens de verrichtingen van 'ons' elftal de komende weken/maanden op de voet te volgen. Ik snap dat allemaal heel goed en heb er geen problemen mee. De mens is een kuddedier. U, ik en iedereen zijn bij tijd en wijle gewoon een stel vreselijke meelopers. Mensen die ontkennen achter de massa aan te hollen, kunnen die leugen bij geen enkele leugendetector volhouden. Dus als 'onze' jongens het veld ophobbelen, dan zijn wij meer dan trots. 'Wij' zijn zelfs op het chauvinistische en arrogante af .

Tot zover mijn begrip.

Wat ik niet snap is dat u als een complete dorpsgek behept met een welhaast infantiele geldingsdrang met zaken als een 'brulshirt', een leeuwenstaart, een oranje hoed/toeter en meer van die wanstaltige crap gaat rondlopen. Niet alleen ziet u er uit alsof u uit een gesticht bent ontsnapt. U vormt met uw schreeuwerige outfit ook nog eens een gevaar voor de verkeersveiligheid. Mensen zouden u namelijk plots kunnen verwarren met een klaar-over en zomaar de weg oversteken. Uw uitdossing is dan de directe aanleiding. U loopt het gevaar door mensen in witte jassen te worden meegenomen en voor een volledig in en uitwendig onderzoek te worden gebruikt. Ook kan het zijn dat goudvissen u verwarren met een soortgenoot en tezamen in vereende kracht uw kop in een aquarium duwen in het kader van ‘the more the merrier’. U loopt nog het meest het risico keihard te worden uitgelachen door mensen met enige vorm van proportie. U kunt zich er van verzekeren dat ik u kei maar dan ook keihard in uw gezicht zal uitlachen. Wat wilt u duidelijk maken door een 'brulshirt' te dragen? Dat u een beest bent? Dat u trots op een overleefde safari bent? Dat u naar de musical de Lion King bent geweest? Dat alles zou ik nog begrijpen. Maar door het opprikken van een leeuwenstaart of het aantrekken een ‘brulshirt’ kunt u mij met de beste wil van de wereld niet wijsmaken dat u voor het Nederlands elftal bent. Het gaat er bij mij niet in. U bent niet goed wijs als u er in gaat lopen.

Ik vind dan ook dat er vanaf heden voor iedere voetbalwedstrijd een waarschuwing moet worden getoond. In die waarschuwing moet in heldere letters staan. 'Geniet! Maar kleed u met mate!' Wat zolang u zich uitdost als een compleet doorgedraaide Limburger op de laatste nacht van het carnaval, zolang zal het Nederlands elftal zo slap als een vaatdoek spelen. U haalt door uw kleding de volledige consentratie van een compleet elftal weg. Mocht u dus niet het falen van het Nederlands elftal op uw geweten willen hebben.... Doe dan voor één keer iets minder uitbundig over nog te behalen zaken. Opdat de grens tussen supporten en jezelf volslagen voor lul zetten weer eens wat breder wordt dan hij sinds 1988 tot heden is geworden.


»®eMMeZ«  

-Inleiding-

Ik weet het begin niet meer. Ik ben het verloren terwijl ze me vroegen mee te lopen. Ik loop wel vaker mee. Kijk mijn ogen uit en doe er mijn voordeel mee. Maar deze keer leek het meelopen in mijn nadeel te werken. Ik moest het begin ergens halverwege de min of meer geforceerde wandeling verloren zijn. In één van de identieke hallen. Ik keek lange tijd naar de vloer, maar ze duwden. Ze duwden me vooruit. Niet hardhandig maar met zachte dwang. Weigeren was geen optie, zoveel werd duidelijk. In opwaartse tred naar de oplossing. Helaas had ik mijn hoofd helemaal niet bij een oplossing. Ik zou niet weten wat er opgelost moest worden. Het was mij een volstrekt raadsel. Het begin was kwijt dus er was geen idee. Geen plan. Geen richting. Deze wagen is onbemand en rijdende. 'Willen alle automobilisten uitermate voorzichtig weg manoeuvreren uit de baan van het stuurloze voertuig!' Slechts een boom kon mij stoppen. Of een hand. Een hand die een halt beweging voor mijn ogen gebaarde. Aan mijn andere zijde klonk een staccato commando. ‘Stop hier maar even, de kamer is nog bezet!’ Voor mijn ogen leek de witte deur waarin een met gaas doorweven kijkgaatje zat minstens tientallen meters hoog. Voor mijn ogen vertekende de realiteit zich vaker dan mij redden kon. Hoe kon ik ooit gedacht hebben dat het mijn redding kon zijn. Hoe was de waan in mijn hoofd geslopen dat het ook maar iets zou uitmaken. Ik zou krijgen wat mij toekwam, ik zou aan de beurt zijn. Onherroepelijk, onomkeerbaar en onontkoombaar.

De man aan mijn linkerkant klopte op de deur terwijl hij enigszins op zijn tenen staand een kijkje probeerde te nemen door het gaatje. Er gebeurde niets. Enkele seconden later herhaalde de man zijn tik op de deur nogmaals, dit maal met een iets hardere beweging. De deur opende een klein beetje. De man sprak door het kiertje. ‘Meneer, we hebben de volgende reeds gereed, bent u bijna klaar of moeten we nog een kleine wandeling met hem maken?’ Het antwoord was niet te verstaan, maar uit het feit dat niemand bewoog concludeerde ik dat het bijna mijn beurt zou zijn. Mijn beurt voor wat? Waarom deze deur? Wat ging er gebeuren? Allemaal vragen waar ik geen enkel antwoord op had. Toen de deur ongeveer 10 minuten later daadwerkelijk opende, ontvouwde zich een tafereel voor mijn ogen waar ik tot op de dag van vandaag ’s nachts over droom. Wrede dromen zijn het met weinig licht, harde geluiden en met hem. Hij was een man van midden vijftig, kalend, zijn boven en onderlip werden bedekt met een druipsnor. Op zijn neus stond een brilletje die meerdere malen ter reparatie leek aangeboden. Hier en daar waren de barsten nog te zien. Zijn gezicht zag er onnatuurlijk wreed uit. Op zijn groezelige pakje was vlak naast zijn boord onhandig een naamplaatje vastgespeld. Dokter H.C.Jansen v.Doorn - Behandelaar binnen het multidisciplinair team, stond er opgedrukt. Dit was dus de grote man? De man met de antwoorden, de man die mij het begin kon vertellen? Ik moest hier zijn, zoveel was mij duidelijk. Niet alleen omdat de mannen mij naar deze plek hadden gebracht. Maar nog meer omdat de tijd rijp was. De tijd was rijp, alles wees er op. Er zou mij verteld worden waar ik was, wat ik was op deze plek en waarom ik hier was. Voordat mij ook maar iets verteld kon worden moest de vorige bezoeker eerst weggesleurd worden uit de ruimte. Het was een man die in een diepe slaap leek, misschien was hij reeds overleden. Niets wees er op dat er nog leven in het lichaam zat. Over zijn voorhoofd liepen stralen bloed, in zijn haar zaten kaalgeschoren plekken die een dieprode gloed vertoonden. Twee stevige mannen hadden beiden een arm vast en sleepten hem, gelijk een dweil, over de tegels die samen de vloer maakten. Uit de ruimte voor mij klonk de kille stem van mijn nachtmerrie. 'Patiënt R2M, u mag binnen treden!'

-Ruimte één-

De radio schalde zomerse klanken over het aan het water grenzende grasveld. Af en toe viel de doffe klank van een rubberen sportschoen die een bal raakte te horen. In de verte klonk het geluid van luidruchtig plezier hebbende kinderen. Het spetterende water klonk dichterbij dan de plas daadwerkelijk lag vanaf de felrode badhanddoek waar ik lag te zonnen. De voetballende jongeren trapten mis, de bal verkoos een eigen pad om te rollen. In een ongecontroleerde beweging rolde het ding in mijn richting. Niet alle jeugdige spelers bezaten het talent waar scouts op afkwamen. Niet alle ballen lieten zich even makkelijk bedwingen door jeugdige voeten en benen. Terwijl ik mijn hoofd loom optilde om de verdwaalde bal terug te werpen, merkte ik dat mijn lichaam nodig toe was aan wat vocht. Toen mijn hoofd eenmaal omhoog geheven was voelde ik zeurende lichte steken in mijn achterhoofd. Van het soort die binnen de kortste keren prominent aanwezig zouden zijn. Ik zette een met aluminiumfolie omringde fles water aan mijn lippen en liet het vocht via de mond mijn lichaam binnen vloeien. Ik had zeker een uur geslapen in het gras terwijl de zon op volle sterkte onverminderd doorbrandde op mijn hoofd. Ondanks een ruime hoeveelheid zonnebrandcrème kon er niet voorkomen worden dat de hitte zijn sporen achterliet. Ik twijfelde een moment of ik een andere ligplek moest zoeken of dat ik huiswaarts zou gaan. Het ingenomen water bracht vooralsnog niet het gewenste effect, mijn duizeligheid nam niet af. Terwijl daadkrachtig ik een pet opzette besloot ik eerst een stukje te gaan lopen. Een kleine wandeling naar een plek in de schaduw zou mij goed doen, zo redeneerde ik. Gelijk in een schaduwrijke plek gaan liggen was beter geweest, maar daarvoor was het reeds te laat. Terwijl ik mijn voeten op de badhanddoek plaatste om mijn lichaam omhoog te liften kwam de eerder waargenomen duizeligheid in grotere mate terug. Was het weggeweest? Ik kon niet blijven liggen, ik moest een plek in de de schaduw zoeken. Met veel moeite stond ik. Niet fier omhoog, maar enigszins gebogen. Mijn evenwicht leek volledig weg. De instabiliteit werd pijnlijk duidelijk na de eerste stap die ik trachtte te zetten. Mijn lichaam leek te zweven, iedere stap leek een sprong van tientallen meters. Op de momenten dat mijn voeten de aarde raakten voelde ik door mijn hele lijf een pijnscheut. Met moeite kon ik mijn ogen openhouden. De licht zeurende hoofdpijn was inmiddels overgegaan in een fors kloppende en prominent aanwezige migraine. Een niet te verklaren misselijkheid diende zich aan. Vaag hoorde ik mensen iets tegen me zeggen. Het drong niet tot mij door, ik bleef bewegen. Bewegen richting het water, bewegen over het zand. Het zand, waar de duizeligheid mij uiteindelijk compleet overmande. Het strand waar ik met de achterkant van mijn hoofd op belandde. Het laatste wat ik voelde was het zand dat door mijn handen gleed. Het laatste wat ik bewust meemaakte waren vormen die ontstonden naast mij, hoge vormen, mooie vormen. Ze werden steeds vager en vager totdat slechts duisternis mijn deel was. Een verbaasd klinkende stem bleef zich herhalen. 'Heeft hij dat gemaakt? Hoe heeft hij dat gemaakt terwijl hij hier zo lag? Het is prachtig, onbegrijpelijk maar prachtig!'

De ruimte waar ik weer bij kennis kwam was een fel verlichtte kille ruimte. Een bijna klinische ruimte, met diverse apparaten die geluiden en lichtflitsen gaven in een wederkerend ritme. Terwijl ik mijn hand automatisch naar mijn gezicht bewoog voelde ik dat een slang in mijn neus geschoven zat. Uit de slang ontsnapte een constante dosis gas. Ik besloot, versuft als ik was, dat dit een zuurstoftoevoer moest zijn. Waarvoor kreeg ik zuurstof toegediend? Mijn hand die neus en bovenlip betastte was tevens voorzien van een slang welke middels een naald in mijn hand was gekoppeld aan een infuus. Terwijl mijn ogen wat wijder open gingen en traag wenden aan de felle verlichting, zag ik een moeilijk te plaatsen bedrijvigheid om mij heen. Vrij snel probeerde ik de ruimte in mij op te nemen. Ik was in een ziekenhuis beland, zoveel was duidelijk. Een tamelijk luidruchtige verpleegkundige boog zich over mij zag mijn bewustzijn terugkeren en riep: ' Meneer, meneer? Kunt u ons uw naam vertellen? Uw naam meneer, kunt u ons uw naam vertellen?' Ik dacht een moment na, en mompelde zacht mijn voor- en achternaam. ' Weet u welke dag het vandaag is?' Nadat ik ook de dag wist te benoemen tezamen met mijn adres en woonplaats zag ik een glimlach op het hoofd van de lawaaimaakster verschijnen. 'Jongens, hij is weer bij kennis!' Snel werd mij verteld dat ik door een zonnesteek onwel geworden was bij de recreatieplas. Ik had na een korte wandeling uiteindelijk mijn bewustzijn verloren. Bovenal mocht ik van geluk spreken dat recreanten mij tijdig gevonden hadden, anders had het wel eens een stuk minder met mij af kunnen lopen. 'U moet uw hoofd ook bedekken als u zandsculpturen bouwt', meldde een man, die mij een arts leek. 'Zandsculpturen? Waar heeft u het over?' Vroeg ik de man. Hij keek een ogenblik duidelijk bezorgd naar de verpleegkundige, ze beantwoordde zijn blik met een ongeruste uitkijk. 'Dokter, ik ben net de reguliere vragen met hem doorgelopen, en zijn geheugen lijkt prima in tact te zijn!' De man, die inderdaad een arts was kwam dichter bij mij staan en trok mijn oogleden wat verder uit elkaar. Hij griste een klein lampje uit zijn borstzak en scheen mij in mijn ogen. 'Meneer, weet u niet meer dat u zandsculpturen aan het maken was, toen u uw bewustzijn verloor?' Ik begon koortsachtig in mijn geheugen te graven, het enige wat ik wist was dat ik, nadat ik oververhit was geraakt op het grasveld, een plek in de schaduw had gezocht. 'Ik heb in mijn hele leven nog nooit een zandsculptuur gemaakt dokter, ik zou werkelijk waar niet weten hoe ik het zou moeten doen!' De arts riep een ambulancebroeder bij zich die zijn mobiel presenteerde. Na wat klikken en zoeken liet hij mij een foto op het kleine schermpje zien. Op de foto was een prachtig zandsculptuur te zien waar een man bewusteloos naast lag. Ik herkende mijzelf. Het kunstwerk kwam mij volstrekt onbekend voor. Ik had nergens bij de recreatieplas iets gezien wat hier op leek. Nergens waren mensen bezig geweest een dergelijk kunstwerk te maken. Hoe kon het dan toch zo zijn dat ik ernaast was flauwgevallen? Ik begon mij enigszins zorgen te maken. Liet mijn geheugen mij in de steek? Probeerden deze mensen mij iets wijs te maken? Waar kwam het zandsculptuur vandaan? Hoe kon het zijn dat er juist op de plek waar ik mijn bewustzijn had verloren iets dergelijks had gestaan wat mij volledig ontgaan was?

-Wanklank-

Het was een prima kamer die ze me gaven, een met uitzicht op twee andere kamers. In dit hospitaal ging niets aan het oog verloren dankzij de grote ramen in de muren. Ik deelde de kamer met drie andere patiënten. Ik had geen enkele moeite genomen om waar te nemen hoe ze er uit zagen of wat hun kwaal was. Ik had belangrijkere zaken aan mijn hoofd. Vanuit de hal klonken driftige passen, enkel een vrouw kon in een dergelijke maat paraderen. De afdeling was dan ook gevuld met verpleegkundigen en verdwaalde co-assistentes. De artsen schenen ook aanwezig te zijn, toch had ik ze nog niet mogen aanschouwen met mijn eigen ogen. Sterker nog, de laatste arts die ik had gesproken, was de arts op de spoedeisende hulp. De plek waar ik weer bij bewustzijn kwam. Naast mij stonden twee verouderde kastjes. Een verdwaald beterschapkaartje hing aan het mosgroene prikbord dat aan de achterwand bevestigd was. Op het dekbed lag een plaatselijke krant. De overtollige drukinkt bevuilde het maagdelijk witte laken. Ik kon de vlekken reeds zien, vale vegen van het smerige soort. Zonder de krant te hebben opgepakt zag en las ik reeds wat er op de voorpagina stond. De kop was schreeuwerig en vetgedrukt. De foto groot en full colour. Ruim een half uur lang had ik onafgebroken naar de voorpagina gekeken. De letters en woorden drongen nauwelijks tot mij door. ‘Zonnesteek veroorzaakt kunstwerk!’, schreeuwde de titel. Op de foto was een ziekenbroeder naast een zandsculptuur te zien. Ik herkende het tafereel niet. Toch had ik daar gelegen. De kop van het artikel leek mij incorrect. De zon veroorzaakte een zonnesteek. De zonnesteek veroorzaakte misselijkheid, duizeligheid, hoofdpijn en uiteindelijk een absence. Wat dit sculptuur veroorzaakt had was een gapend gat. Een gat in mijn beleving, mits ik het nimmer beleefd had. Met een harde ruk verwijderde ik de zuurstofslang uit mijn neus. Een ogenblik later rukte ik eveneens de naald uit de bovenkant van mijn hand. Het was pijnlijker dan ik verwacht had. Een stroompje bloed vloeide uit de kleine opening waar eerst de naald had gezeten. Snel veegde ik het bloed af aan mijn kussen. Charmant zag het er niet uit. Één bed verder begon een medepatiënt zich op zeurderige toon met mijn handelingen te bemoeien. Nadat ik hem een kille blik toewierp hield hij zijn mond. Ik had geen goedbedoelde adviezen van onkundige zwetsers nodig. Ik had helderheid nodig. Iets wat ik op deze plek duidelijk niet zou vinden. In de kleine kast naast mijn bed trof ik mijn kleding in een plastic hoes aan. Ik griste het plastic weg en schoot in mijn kleding. In de hal hoorde ik voetstappen naderen. Net nu ik in de startblokken stond om het hospitaal te ontvluchten kwamen de arts en zijn co-assistenten hun ronde lopen. Een ogenblik maakte ik de afweging of ik wilde horen wat ze te zeggen hadden. Het leek mij schier onmogelijk dat ze verklaringen hadden die buiten de medische wetenschap vielen. Anders waren ze wel homeopaat geworden. Ik besloot het moment dat ze mij met de visite zouden aandoen niet af te wachten. Ik moest gaan. Ik moest en ik ging. Er viel niets te behalen, er was niets te geven. Onder mijn arm stak ik de krant met mijn beeltenis. In staat alles een plaats te geven was ik niet. Toen nog niet.

Om de hoek bij het hospitaal belde ik een taxi. Ik wilde naar huis, mijn eigen huis. Twee dagen lang was ik uit mijn leven gerukt. De toetsen van het klavier in de voorkamer waren ruim achtenveertig uren onberoerd geweest. Mijn leven was middels een korte pauze nu weer op gang. Niet omdat het kon, maar omdat het moest. Er was reeds een deadline verstreken. Nood breekt contract, bedacht ik mij. Financieel gezien was het zeker jammer. Creatief gezien was er geen grootse compositie verloren gegaan. De omroep die de muzikale score bij de soapserie wilde hebben had bij voorbaat al een reservecomponist achter de hand gehouden. Juist voor dergelijke onvoorziene omstandigheden als waar ik in verzeild was geraakt. Reeds voor mijn escapade aan de recreatieplas was ik compleet vastgelopen op de holle opgave voor een dergelijke serie muziek te produceren. Al met al klonk het tot mijn moment van vertrek als een melodielijn die zonder al teveel moeite onder ‘Bassie en Adriaan en de schat van toen’ gezet had kunnen worden. Pover was een te optimistische omschrijving. Om mijn hoofd leeg te krijgen was ik richting recreatieplas gefietst. Misschien was het om mijn hoofd vol te krijgen. Mijn hoofd, mijn arme hoofd. De pijn kwam bij vlagen terug. Ooit was ik begonnen als liedjesschrijver. Diverse landelijk gevierde en buitenlandse artiesten kwamen bij mij voor muziek en tekst. Het was niet zelden voorgekomen dat er meerdere composities van mijn hand tegelijk in de hitparade stonden. Het was een serie flops die mij uit de genade der artiesten en platenmaatschappijen had doen vallen. Een door een manager bijeengesprokkelde groep dames, die voor een meidengroep moesten doorgaan, hadden het gepresteerd om tot het lachertje van het jaar uitgeroepen te worden. Alle tracks op hun wegwerppopalbum waren van mijn hand. Zoals wel vaker werd het kind met het badwater weggegooid. Binnen afzienbare tijd was mijn naam geen drie stuivers meer waard in de bikkelharde muziekwereld. Al mijn composities en teksten werden als een virus geweerd. Vanaf dat punt had ik besloten de zaken anders aan te pakken. De drang naar acceptatie van de muzikale bovenlaag had mij doen besluiten mijn strategie te wijzigen. Ik liet de lichte muziek voor wat het was en stortte mij volledig op het componeren van film- en tv-muziek. Een wereld waarin mijn naam los kon worden gezien van het verleden was waar ik naar snakte. Het was de wereld die ik vond. Het was dankzij de toenemende mate van binnenkomende opdrachten zelfs een aanzienlijk succes geworden. Ik, de feniks. Mijn as smeulde op dit moment opnieuw.

Wordt vervolgd.
© »®eMMeZ«  

De Dolly dots zongen het ooit. Iedereen luistert naar de radio. Radio is al jaren onverminderd hot en blijft DE plek om muziek voor het eerst te spotten. Dat pop-radio al jaren in de Nederlandse geschiedenis is geworteld is voor 100% te danken aan de Britse en Amerikaanse zenders die de Nederlandse radiomakers van radio Veronica inspireerden op dezelfde manier (zogenaamd vanaf een schip) radio te maken. Tegenwoordig kunnen we kiezen uit tientallen zenders, en dan laat ik de honderdduizenden internet zenders en radio piraten even buiten beschouwing. Er is geen mens die er niet groot mee is geworden. De radio zit in de harten van de mensen. Tegenwoordig is er voor ieder type mens een passende zender te vinden. Internetplayers zoals de Winamp player scoren mateloos dankzij de shoutcast radio toepassing.

All we hear is Radio Gaga!
In mijn jeugd luisterde ik vooral naar Hilversum drie (later radio 3, thans 3FM). Dj's als Peter van Bruggen, Jeanne Kooimans, Frit Spits, Adam Curry, Jeroen van Inkel en Erik de Zwart namen een deel van mijn opvoeding voor hun rekening. Programma's als 'Het stenen tijdperk', 'de Avondspits', 'Curry and van Inkel' & ' Stompin' - stoffer and bentz', waren geweldig. Het weeshuis van de hits, met het 'weesjongetje' Morrison en Peter van Bruggen was qua entertainment en totaalplaatje mijn absolute favoriet. Het intro met een aantal historische feiten eindigde altijd met een stem die riep: ...'1981, stichting van.. het weeshuis van de hits!'.... (beluister HIER een originele aflevering). Als kind bleef ik soms stiekem op om een thema uitzending die een hele nacht duurde helemaal op te nemen op cassettebandjes. Ik had er vele tientallen gevuld met van alles. Ik was toen al eclectisch en absorbeerde bijna alle genres binnen de populaire muziek als een droge spons.


Ik luisterde vroeger de hele week dag in dag uit naar de radio. Op maandag luisterde ik naar de AVRO (arbeidsvitaminen) Op dinsdag zond de Vara uit, met tussen de middag De Steen en Beenshow (van en met met Jack Spijkerman). 's Avonds kwam Jan Douwe Kroeske met (wat ik tot op heden het beste muzikale radioprogramma aller tijden vind) de twee meter sessies. Waarin artiesten zich unplugged en van hun meest kwetsbare muzikale kant toonden. Het was de voorloper van alle 'unplugged' programma's. Op woensdag liet ik tot 13:00 de radio uit (want de EO zond dan enkel gospel uit), vanaf 13:00 stond de radio weer aan voor de onbekendste muziek zoals die tot op heden door de VPRO wordt gedraaid. Om 17:00 uur luisterde ik standaard naar het radiospektakel Ronflonflon met Jacques Plafond (Wim.T.Schppers). De donderdag was een TROS dag, die zonden het (tot op heden best beluisterde radiopragramma) 50 pop of een enveloppe uit, met Tom Mulder, 's middags luisterde ik naar mannen als Daniël Dekker en Martijn Krabbé. Vrijdag was de Volle Vrijdag met de hitgerichte dj's van Veronica. Op die dag was het tijd voor de Nederlandse top 40 (Erik de Zwart). Het cassettebandje kon meelopen. Zaterdag was de NCRV, met tussen de middag de Dik-Voor-mekaar-show (André van Duin en Ferry de Groot en direct daarna kwam Jan Rietmand met het Live spektakel Los Vast (later monde dit programma uit in enkele sprankelende live optredens in de kuip, het was de voorloper van 'Vrienden van Amstel live'. De zondag(toen nog zonder reclame) was van de KRO, met het reeds genoemde Weeshuis van de Hits, met Peter van Bruggen en Morrison. En Leidse kade live. Those were the best days of my life!

(hier de story of Curry and van Inkel, die uiteindelijk via de radio met het programma 'Countdown' de radio op tv wisten te brengen)

Video killed the radiostar. Tegenwoordig luister ik nauwelijks meer naar de radio, een slechte zaak. Ik kijk videoclips op youtube (video vermoorde in mijn geval inderdaad de radiosterren). Ik download mijn muziek en hoor geen dj meer. Toch heb ik absoluut geen hekel aan Dj's, integendeel. Mannen als Ruud de Wild, Robert Jensen, Chiel Beelen en Rob Stenders zijn vermakelijk maar kunnen wat mij betreft niet in de schaduw staan van hun illustere voorgangers. Sommigen zijn zelfs letterlijke klonen van de helden van weleer. Misschien ben ik 'te oud' geworden om de hedendaagse radio nog ten volle te kunnen waarderen. Misschien ben ik te koppig om de kwaliteit te ontdekken. Feit is dat 'de radio' bijna uit mijn leven is verdwenen. Ik vind het vreselijk als ik er bij stil sta. Iets wat zo'n groot deel van mijn leven uitmaakte mag eigenlijk niet verdwijnen. Ik roep mijn lezers bij deze dan ook op om tips te plaatsen. Wat zou ik nu moeten luisteren op de radio, waardoor mijn radiohart weer sneller gaat kloppen? Of vinden jullie ook dat de beste dagen van de radio in het verleden liggen? Ik ben zeer benieuwd!

© »®eMMeZ«  

Sinds deze week heb ik een nieuwe baan, een leuke baan bij een leuk bedrijf. Ik werk er als media adviseur binnendienst, ook wel bekent als verkoopmedewerker binnendienst, ook wel bekent als verkoper. In mijn baan als verkoper kom ik graag bij de mensen thuis. Aangezien ik in de binnendienst zit 'penetreer' ik de leefomgeving van de mensen het liefst middels de telefoon en soms middels de mail. Particulieren worden ontzien in mijn 'penetraties', het betreft hier business to business. (enkelen halen nu opgelucht adem.) De afgelopen twee dagen benaderde ik bedrijven in de plaats waar ik woon voor een advertentie in een ideëel drukwerk. Het goede doel is voor veel mensen in Nederland een groot goed, voor veel bedrijven is het daarentegen niets anders dan een kostenpost en derhalve niet gewenst. Daar kan men gewoon eerlijk over zijn. Dat geeft men dan helder aan in een telefoongesprek. Men hoeft echt geen rare bokkensprongen te maken om mijn telefoontje te ontwijken. Een simpel 'Nee' op de ideëel omlijstte vraag is vaak al voldoende. Natuurlijk is het zo dat ik er persoonlijk wel graag een gegronde reden bij verneem. Nog liever zou ik vernemen dat er instemmend op de vraag wordt gereageerd. Vanzelfsprekend is niet iedereen geneigd een gegronde reden te geven, sommige mensen zijn nou eenmaal erg kort van stof. Menig lokaal middenstander die ik tamelijk hoog had, bleek in de afgelopen twee dagen reeds een 'gierige krent'. Mijn beeld van die mensen wordt in zo'n geval wel eens naar beneden bijgesteld. Ik treur daar verder niet om. Mijn perceptie op de personen veranderd iets, maar daar hoeven de middenstanders zich verder niet aan te storen. Ik vermoed dat ze dit ook niet zullen doen. Daar zijn het middenstanders voor, aan het einde van de dag is de netto winst het enige wat meestal telt.

Tot zover niets bijzonders.

Vandaag belde ik wederom in mijn woonplaats. Op een lijst waarin de gehele middenstand tot excel formaat gereduceerd was stonden enkele namen van eetgelegenheden waar ik in geval van luiheid gaarne mijn voedselvoorziening vandaan laat komen. Omdat herkenning vaak leidt tot interactie leek het mij niet onbehoorlijk deze middenstanders ook te trakteren op een aanzoek mijnerzijds. Normaal is het aanzoek iets in de trend van: 'Graag één maandmenu, met kroepoep / een extra pitabroodje.' Vandaag werd er een ander deuntje gezongen. Er moest ten bate van 'het hogere goed' in de buidel getast worden. Aangezien dit alles NIET aftrekbaar van de belasting is, werd er nogal iets gevraagd. Een roofoveral had geen grotere schrikreactie kunnen bewerkstelligen. De dame van één der lokale oosterse zaken nam de telefoon op en sprak in vrij accentloos Nederlands waar ik mee van doen had. Ik herkende de stem die altijd door de zaak heen schreeuwt: 'Jongen!!!! Je maandmenu is klaaaaar!!!!'. Haar kinderen hab ik reeds een aantal malen mogen portretteren en onderwijl pratend met de dame van de lokale oosterse zaak verscheen een glimlach op mijn lippen wegens de prachtige mate van integratie die hier van toepassing leek. U kunt zich voorstellen dat ik op zijn zachtst gezegd bijzonder verbaasd was toen de betreffende dame reeds tijdens mijn voorstel overging in een onverstaanbare brij van haar moedertaal en het Nederlands. Deze dame ken ik, ik weet hoe ze praat. Deze dame is de Nederlandse taal meer dan machtig en toch werd mij hier een onverstaanbare (edoch wel duidelijk afwijzende) brij van ter plekke verzonnen 'taal' voorgeschoteld.
Toen ik een korte tijd later de shoarmaboer op de hoek met hetzelfde vraagstuk belde voltrok zich een identiek tafereel. Gehaspel en gemurmel terwijl de beste man het voedsel altijd tezamen met een taalkundig correct praatje aflevert. Ik snapte er niets van, waarom deden deze mensen ineens alsof ze de Nederlandse taal niet machtig waren, terwijl deze aantoonbaar en hoorbaar goed beheersen? Was mijn vraag zo moeilijk te begrijpen? Waren ze plots bevangen van de heilige geest Gods en spraken ze in tongen? Het leek mij van niet aangezien Allah en Boeddha in beide gelegenheden ruim vertegenwoordigd waren. Gods wegen zijn vreemd, dat weet ik. Toch leek mij dit meer het werk van de mens. De mens die eens temeer dingen gebruikt en inzet wanneer hem of haar dat uitkomt. In situaties waar geld bespaard kan worden, komt een taalstoornis uitermate handig uit. Ik had het nog niet echt eerder meegmaakt dat multicultuur op die wijze werd ingezet. Uiteindelijk verenigd de hand op de knip ons allen. In ieder mens zal wel een middenstander zitten. En zeg nou zelf, wie heeft taal nodig als we de taal der zuinigheid allen vloeiend beheersen? With our minds on the money and the money on our minds.


© »®eMMeZ«  

Te pas en te onpas een wonder verrichten, een droom die vele mensen hebben. Over superkrachten zijn complete goed scorende series gemaakt, zoals Heroes. De mens wil altijd meer. Met name de wetenschap dat een klein percentage van de hersenen slechts gebruikt wordt, laat de realistische blik op wat men met het niet gebruikte gedeelte zou kunnen regelmatig op hol slaan. Misschien is het handig vast te stellen wat een wonder precies inhoudt. Er zijn bijzonder veel verklaringen aangaande het woord 'wonder' en de letterlijke betekenis hiervan. Samengevat is iedereen (bijna iedereen) van mening dat het woord 'mirakel' een gebeurtenis beschrijft die buiten het domein van de natuurwetten plaatsvindt, en die een voordelig resultaat als gevolg heeft.

Er willen nog steeds mensen lopen over water. Slechts één profeet kon het volgens de overlevering. Jezus Christus. Zoon van de here God en boegbeeld van het Christendom. Aan Jezus werden tal van speciale gaven toegeschreven. De wonderen van Jezus variëren van het veranderen van water in wijn tot het genezen van verlamde en blinde mensen. Tijdens de drie jaar van Zijn openbare bediening op aarde, verrichtte Jezus mirakels die blijk gaven van Zijn vermogen om te genezen, de elementen te bedwingen, de uitkomst van onze inspanningen te beïnvloeden, en zelfs om de doden op te wekken. Al Zijn wonderen vonden plaats buiten de grenzen van de natuurwetten, en zij hadden allemaal een voordelig effect. Klinkt allemaal wat sterk, zouden wij tegenwoordig al snel zeggen. Een wonder is immers pas een wonder als anderen het ook hebben waargenomen. Gelukkig hebben de we ooggetuigenverslagen van de vier Evangelie-schrijvers, die ongeveer 35 wonderen van Jezus hebben vastgelegd, leest u even mee?

* Veranderde water in wijn (Johannes 2:1-11)
* Genas de zoon van een edelman (Johannes 4:46-54)
* Bevrijdde een man in de synagoge van demonische geesten (Marcus 1:21-28; Lucas 4:31-37)
* Genas de schoonmoeder van Petrus (Marcus 1:29-31; Lucas 4:38-39; Matteüs 8:14-15)
* De eerste twee netten met vis en de roeping van Zijn eerste discipelen (Lucas 5:1-11)
* Hij zuiverde een melaatse (Marcus 1:40-45; Matteüs 8:1-4)
* Genas een verlamde man (Marcus 2:1-12; Matteüs 9:2-8; Lucas 5:17-26)
* Genas de man bij Betzata (Johannes 5:1-15)
* Genas een man met een verschrompelde hand (Lucas 6:6-11; Matteüs 12:9-13; Marcus 3:1-5)
* Genas de dienaar van de Centurion (Lucas 7: 1-10; Matteüs 8:5-13)
* Wekte de zoon van de weduwe op uit de dood (Lucas 7:11-16)
* Dreef een stomme en blinde geest uit (Lucas 11:14-26; Matteüs 12:22-32; Marcus 3:22-30)
* Bracht een storm tot bedaren (Marcus 4:35-41; Matteüs 8:18-27; Lucas 8:22-25)
* Genas een man die bezeten was van demonen in het gebied van de Gadarenen (Marcus 5:1-20; Matteüs 8:28; Lucas 8:26)
* Genas een vrouw met een bloedprobleem (Marcus 5:25-34; Matteüs 9:18-26; Lucas 8:40-56)
* Deed de dochter van Jaïrus opstaan uit de dood (Marcus 5:21-43)
* Genas twee blinde mannen (Matteüs 9:27-31)
* Dreef een geest uit (Matteüs 9:32-34)
* Voedde 5,000 mensen met vijf broden en twee vissen (Johannes 6:1-14; Matteüs 14:13-21; Marcus 6:32-44; Lucas 9:10-17)
* Liep over water (Matteüs 14:22-33; Johannes 6:15-21; Marcus 6:45-52)
* Verloste de dochter van een Kanaänitische vrouw (Matteüs 15:21-28)
* Genas een doofstomme man (Marcus 7:31-37)
* Voedde meer dan 4,000 mensen (Marcus 8:1-10; Matteüs 15:32)
* Genas de blinde man in Betsaïda (Marcus 8:22-26)
* Dreef demonen uit een krankzinnige jongen (Marcus 9:14-29; Matteüs 17:14-21; Lucas (9:37-42)
* Haalde een munt uit de bek van een vis (Matteüs 17:24-27)
* Genas een man die blind geboren was (Johannes 9:1-41)
* Genas een vrouw die al 18 jaar lang krom liep (Lucas 13:10-17)
* Genas een man met waterzucht (of oedeem) (Lucas 14:1-6)
* Hij wekte Lazarus op uit de dood (Johannes 11:1-46)
* Hij zuiverde tien melaatsen (Lucas 17:11-19)
* Genas de blinde Bartimeüs (Marcus 10:46-52)
* Vervloekte de vijgenboom (Marcus 11:12-26)
* Genas het oor van Malchus (Lucas 22:49-51)
* Een tweede net met vissen (Johannes 21:1-12)

U hoort het al, als Jezus in deze tijd had geleefd was hij zonder moeite de winnaar geworden van de show waarin men de nieuwe Uri Geller zoekt. Ik snap het concept van die show sowieso niet. Uri Geller is zo mogelijk de grootste nog levende nepper op aarde, waarom zou daar een vervanger of opvolger voor moeten komen. Als men echt iets neer had willen zetten van formaat was men op zoek gegaan naar de nieuwe Jezus Christus. Oké, de man kon waarschijnlijk geen lepeltje met zijn gedachten buigen, maar hij kon zeer zeker een aantal zaken waar Uri Geller in zijn wildste dromen nog niet aan zou kunnen tippen. Een wonder van Uri Geller zou volgens mij omschreven kunnen worden als: je wordt verneukt waar je bijstaat. Het heeft geen enkele functie behalve een amuserende (en zelfs daarover valt te twijfelen) en het geschiedt met financieel gewin en uit winstgevend oogpunt. Voor de rest zijn Gellers' 'wonderen' net zo wonderlijk als een goochelshow van wijlen Tommy Cooper. In het begin van zijn loopbaan als 'paranormalist' meldde Geller steevast dat zijn gaven afkomstig van buitenaardse wezens die hem vanaf zijn vroege jeugd bezochten. Geller vertelde vervolgens ook nog eens dat hij vaak ufo's waarnnam. Later verklaarde hij ineens dat zijn gaven afkomstig waren van God. Iets wat gezien de duiding van het woord 'wonder' een volstrekt logische (maar evenzo ongeloofwaardige) switch is. De 'wonderen' van Uri Geller hebben in ieder geval geen voordelige resultaten voor wie dan ook. Immers, wat hebben we aan een lade vol kromgebogen (gedacht) bestek. Helemaal niets! Een wonder van Jezus zou volgens het Merriam Webster woordenboek als volgt worden gedefiniëerd: 'een buitengewone gebeurtenis die een manifestatie is van goddelijke interventie in menselijke aangelegenheden, of als een extreem bijzondere of ongewone gebeurtenis, feit, of prestatie'. Volgens de Biblical Studies Foundation is een mirakel 'een ongewone en significante gebeurtenis (teresa) die de werking van een bovennatuurlijke actor (dunamis) vereist en die wordt uitgevoerd om de authenticiteit van het bericht of de boodschapper (semeion) te bevestigen.'

U ziet het verschil zelf denk ik al wel. Zinvol en zinloos vallen met de beste wil van de wereld niet te verenigen. In de ultimate battle van Uri geller tegen Jezus Christus zou Uri op minstens 35 punten hopeloos door de mand vallen. Mocht er ooit een show komen met als titel: 'Op zoek naar de nieuwe Messias', dan zou er slechts één levend wezen op punten de winnaar zijn. De hagedis. Één van de weinige levende wezens die een wonder van Jezus Christus zonder enige moeite per direct zou kunnen uitvoeren.


© »®eMMeZ«
(met dank aan: all about christ)  

Ik heb geen kinderen. Daar kan ik kort over zijn. Soms leen ik mijn neefje even van mijn zusje en speel ik dat ik een kind heb. Mijn neefje heeft een beetje last van druk zijn, wat dat betreft vindt hij in 'Oompie' zijn gelijke. Het enige verschil is een diagnose en 25,5 jaren, voor de rest is het één en al herkenning. Het kereltje lijkt qua uiterlijk zelfs op mij en draagt mijn naam (wel als derde in een rij, maar toch). Dat het kereltje op mij lijkt qua gedrag en uiterlijk is hoogst verbazend aangezien zowel mijn zusje als ik afzonderlijk van elkaar geadopteerd zijn en geen bloedverwantschap hebben.

Mijn zusje is een drukke vrouw, niet zozeer druk qua dagelijkse bezigheden (hoewel) maar druk in haar doen en laten. Haar vriend is een grote man met zijn eigenaardigheden maar uiteindelijk een klein hartje. Uit een vorige relatie is mijn neefje geboren. Een stoer mannetje wat 4.5 jaar oud is en een flinke bak lawaai met zich meebrengt. Ze wonen in een rijtjeshuis met niet bijster vriendelijke buren en een kat die weggelopen is en weigert terug te komen. Dood is het beest niet, hij is gewoon terug gesjouwd naar de oorspronkelijke eigenaar en weigert nu terug te komen. In de vensterbank ligt lego, de gordijnen worden in onbewaakte ogenblikken resoluut dichtgetrokken door mijn neefje. Er heerst doorgaans liefde en vrede. De opvoeding wordt waargenomen door mijn zusje, zijn moeder. Oogluikend mag haar vriend beetje bij beetje steeds meer een deel in de opvoeding krijgen. Sinds ik mijn zusje met 'opvoeden' in de weer zie gaat er ook iets bij mij jeuken. Het is niet zozeer dat ik ook daadwerkelijk een kind wil. Het is meer het idee dat ik het ook kan. Een kind in goede banen leiden zal mij vast en zeker erg goed afgaan, maak ik mijzelf wijs. Ik wil graag opvoeden. Dit vermoeden werd versterkt toen de DvD-box van The Cosby show hier in de speler belandde. Ik zag het voor mij en wist het zeker. Zo wil ik mijn kinderen OOK opvoeden, dit is mijn beeld van 'de ideale opvoeding'. Wat dat betreft mag ik blij zijn dat ik geen DvD-box van Rosseanne heb opgezet. Met veel humor (want we hebben het over een comedyserie) consequentheid en liefde worden de kinderen opgevoed. De serie is ook ooit vanuit een bepaald opvoedingsideaal ontstaan.



Mij spreekt het zeer aan, de geachte ouder/opvoeder uithangen. En 's avonds met 'mama' tijd voor twee! Het enige wat mij van dit verhaal niet aanspreekt is de daadwerkelijke aanwezigheid van een kind. Dat dan weer niet. Het kan nog komen, het begin is er in die zin. Een kind in een appartement is sowieso geen succes. Ik merk het om me heen. En zo zijn er nog wel duizend excuses te bedenken om geen kind te hebben. Ik neem aan dat dit wel zal verdwijnen naar verloop van tijd. Zeker weten doe ik dat niet. Al met al reuze onhandig zo'n opvoed drang. Ik kan het wel op mijn partner gaan botvieren. Hoewel ik vrees dat die er niet bepaald vrolijker van zal worden. Ik kan lid worden van de ChristenUnie. Hoewel ik dan ook een hekel aan homo's zou moeten hebben, dus dat is ook geen succes. Ik kan leerkracht worden. In dat geval neem ik nog liever zelf kinderen. Ik kan bij mijn dementerende oma gaan zitten en haar trachtten te onderrichten. Helaas is haar niveau al onder de maat van een peuter dus ook dat zal niet het gewenste resultaat opleveren. Ik kan in de straten gaan staan en het rond schreeuwen. Helaas zou ik dan snel verwijderd worden, ik heb nogal een harde stem namelijk. Ik zou met Jan Peter Balkenende kunnen bellen en mijn passie met hem kunnen delen. Hij is wat dit soort verlangens betreft toch een gelijke. Met zijn gezin en zijn samenleving. Over God en zijn ministers van eigen partij hoeven we het dan niet te hebben. Anders wordt het al snel een onaangenaam gesprek. Ik kan het ook, ik weet het zeker. Maar ik wil (nog) geen kind. Het is een dilemma zonder oplossing. Een spagaat waar niet uit te komen valt. Als koek zonder zopie, een wafel zonder stroop en een strenge winter zonder Elfstedentocht. Ronduit scheiße!

Nou ben ik in mijn vrije tijd portret en karikatuurtekenaar in winkelcentra en daar zie ik heel wat ouders met kinderen lopen die overduidelijk geen opvoed drang of kundigheid hebben. De kinderen doen maar wat en de ouders ontgaat de helft en over de andere helft hebben ze geen controle. De man loopt glazig kijkend met een Hema hotdog in zijn snufferd en de vrouw staat midden in het pad met een oude vriendin te kleppen. Ondertussen rennen de kinderen door het centrum heen, laten een oude vrouw vallen en gooien drie prullenbakken om. Die ouders hebben het (zogenaamd) niet door. Ik vraag me wel eens af of dit dan de kinderen zullen worden die later rellen gaan trappen of pleerollen, stoeltjes en vuurwerk vanaf een tribune naar beneden werpen. Dat valt natuurlijk niet te zeggen, maar toch denk ik het wel eens. Vervolgens denk ik, dat zou ik beter aanpakken. Ook dat valt niet te zeggen, maar toch denk ik het. Mocht u mij dus aantreffen in een winkelcentrum en uw kind is vervelend, schroom niet. Lever uw kind gerust enige tijd bij mij in, ik geef het dan gratis wat gedegen opvoeding, daarna mag u het weer mee terug naar huis nemen. Het is een win-win situatie. Ik van mijn drang af zonder daar een kind voor te hoeven hebben en u een rustig en welgemanierd kind. U kunt mij herkennen aan mijn kale bolletje en mijn pedagogisch verantwoorde houding.
Stuur door    

Mocht ik komen te overlijden (hetgeen mij ter zijner tijd onvermijdelijk lijkt) dan is het handig alvast te vermelden hoe ik mijn crematie qua entertainment voor de rouwenden voor mij zie. Ik zeg bij voorbaat duidelijk dat ik geen linken met wat voor Godsdienst dan ook wens aan treffen bij het afscheid. Er zijn veel zaken die ik expliciet niet wens gedurende mijn afscheid. Ik wens niet tussen een berg pluche beesten herdacht te worden. Ook wens ik niet gelijk de Queen mum 2 weken lang met kist en al door het land gereden te worden. Geen schreeuwende idioten langs de weg, zoals bij het afscheid van Pim, geen stadion vol met rouwenden zoals bij André. Gewoon een beschaafd edoch feestelijk zaaltje met mensen die mij bij leven en welzijn daadwerkelijk kenden en wellicht van mij hielden. De zaal zal niet enorm zijn, dat is nergens voor nodig. Discolampen en een glitterbal zullen vanzelfsprekend aanwezig zijn. Mocht iemand in een opwelling ter mijner nagedachtenis willen schuifelen op een dansvloer, dan is de mogelijkheid aanwezig. Voorkomen is in alle gevallen beter dan genezen. Na mijn dood verwacht is niet snel een dansvloertje te kunnen improviseren. Tijdig inspelen op een vermoedelijke behoefte blijft geboden. Aangaande de gastenlijst kan ik vrij kort zijn en blijven (net als de lijst zelf). Huichelaars worden bij de deur aan de hand van een lijst met genodigden geweigerd. Op die wijze blijft het toch enigszins reëel. Teveel mensen schurken maar al te graag tegen een nagedachtenis van iemand aan. Dit soort lui worden op deze wijze zorgvuldig buiten de ruimte gehouden. Mensen die mij na mijn dood de hemel in prediken zullen mij bij leven en welzijn waarschijnlijk niet goed (genoeg) gekend hebben. Sprekers hoef ik niet, ik heb nu al een rothekel aan mensen die een mening over mij denken te moeten geven, dus dan mogen ze ook wegblijven. Wellicht dat een naaste geliefde enkele woorden zal spreken, daar heb ik dan maar mee in te stemmen. Mijn necrologie zal ik in ieder geval zelf van tevoren wel op een (voor die tijd) geschikt medium opnemen opdat het dan vertoond kan worden. Ik mag -ook na de dood- graag het laatste woord hebben. Koffie en koek hoeft u absoluut niet te verwachten. Een lekkere joint en een glas witte wodka zijn daarentegen zeer zeker aanwezig en dienen genuttigd te worden. Een laatste wens kan men mij nou eenmaal niet weigeren. De kans dat het geheel giechelig en mallotig zal worden neem ik daarbij graag op de koop toe.

Dan de muziek. Dat is iets waar ik niemand helemaal volledig mee kan vertrouwen. Ik ken geen mens die precies in kan schatten wat er op mijn crematie gedraaid zou moeten worden. Voor je het weet staat Mieke Telkamp te kwelen, of wordt er een versie van 'My way' ten gehore gebracht. Op mijn crematie enkel Motownmuziek. Dat is een ding wat zeker is. Op mijn crematie geen kerkmuziek, geen liederen voor Allah, God of weet ik veel wie. Gewoon muziek die ik bij leven en welzijn heerlijk vond. Natuurlijk wel passend bij de gelegenheid. 'The happening' van the Supremes en 'Happy birthday' van Stevie Wonder vallen derhalve helaas bij voorbaat al af.

Bij binnenkomst, zodra een ieder zit zal dit nummer 'piece of clay' van Marvin Gaye worden afgespeeld. Een geweldig nummer met een tekst waarin mijn visie op mensen in het algemeen goed omschreven wordt.


Halverwege de plechtigheid zal het licht volledig gedimd worden en zal het ingrijpende nummer 'They won't go when i go' van Stevie Wonder worden gespeeld. Een nummer met zoveel dramatiek en meer dat het niemand onberoerd zal laten. Toen ik dit voor het eerst hoorde wist ik waar en wanneer dit gespeeld moest worden. Het nummer is ideaal om mij mee gedag te zeggen. Ook de tekst is er één waarin ik mijzelf zeer herken. (hier is helaas geen youtube filmpje van beschikbaar)
Na afloop van het geheel, als iedereen stoned en enigszins aangeschoten is, en de taxi's de mensen weer komen halen wordt het tijd om gedag te zeggen. Mijn lichaam is op dat moment onder een kleed (ik laat mij NIET kisten) te bezichtigen voor een laatste afscheid van de naasten. 'I never can say goodbye' zou een goede keuze zijn geweest, ware het niet dat er op mijn crematie geen plek is voor de kinderstem van Michael Jackson. 'Please don't go' van Stevie wonder zal het laatste zijn wat men van mij hoort. Opdat een ieder weet. het is mooi geweest.


Bij de uitgang krijgt iedereen een dvd en een autobiografie mee als goodie! Eenmaal thuisgekomen zal men de dvd in de speler duwen en het volgende nog horen en zien als verborgen bonus.

Opdat iedereen met zekerheid kan zeggen. Rem is gone, long live Rem.

Alle menschen werden brüder?
Nimmer, zolang de mensen liever omhoog dan om zich heen kijken. Mensen willen helemaal geen broeders worden. Mensen gaan voor macht.



In 1 Korintiërs 13 staat:
1 Al ware het, dat ik de talen der mensen en der engelen sprak, en de liefde niet had, zo ware ik een klinkend metaal, of luidende schel geworden. 2 En al ware het dat ik de gave der profetie had, en wist al de verborgenheden en al de wetenschap; en al ware het, dat ik al het geloof had, zodat ik bergen verzette, en de liefde niet had, zo ware ik niets. 3 En al ware het, dat ik al mijn goederen tot onderhoud der armen uitdeelde, en al ware het, dat ik mijn lichaam overgaf, opdat ik verbrand zou worden, en had de liefde niet, zo zou het mij geen nuttigheid geven. 4 De liefde is lankmoedig, zij is goedertieren; de liefde is niet afgunstig; de liefde handelt niet lichtvaardiglijk, zij is niet opgeblazen; 5 Zij handelt niet ongeschiktelijk, zij zoekt zichzelve niet, zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad;
6 Zij verblijdt zich niet in de ongerechtigheid, maar zij verblijdt zich in de waarheid; 7 Zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen. 8 De liefde vergaat nimmermeer; maar hetzij profetieen, zij zullen te niet gedaan worden; hetzij talen, zij zullen ophouden; hetzij kennis, zij zal te niet gedaan worden. 9 Want wij kennen ten dele, en wij profeteren ten dele;
10 Doch wanneer het volmaakte zal gekomen zijn, dan zal hetgeen ten dele is, te niet gedaan worden.11 Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, was ik gezind als een kind, overlegde ik als een kind; maar wanneer ik een man geworden ben, zo heb ik te niet gedaan hetgeen eens kinds was.
12 Want wij zien nu door een spiegel in een duistere rede, maar alsdan zullen wij zien aangezicht tot aangezicht; nu ken ik ten dele, maar alsdan zal ik kennen, gelijk ook ik gekend ben.13 En nu blijft geloof, hoop en liefde, deze drie; doch de meeste van deze is de liefde.

Laat ons weer broeders worden. Broeders in de liefde. De bijbel zegt het zelf. Liefde staat en gaat ver boven het geloof. Als God en Allah liefde zijn, dan kunnen we geloof en hoop zonder enige wroeging wegstrepen en in de liefde broeders worden.


Ongeneeslijk beter zijn! (de oplossing van de Apotheker)

‘Een kaart van de wereld waarop Utopia NIET voorkomt, is de moeite van het bekijken niet waard.’ Oscar Wilde

Als ik naar de wereld kijk, doet het HIER pijn
Ze komen in grote getallen in de apotheek. Mensen die de wereld niet meer kunnen en willen begrijpen. Mensen die het letterlijk van de daken schreeuwden, zonder gehoord te worden. Meestal worden ze zonder verdere diagnose naar ons gestuurd. Onze specialiteit is het leed verzachten. De wachtlijsten puilen uit. Ga direct door naar de apotheker. Hij heeft een pil voor elke kwaal. Ook voor de ongeneeslijke soorten. Laatst kwam er een man via de dokter bij ons. Zijn klacht was:
'Als ik naar de wereld kijk, dan doet het hier pijn'
Hij wees met de ene vinger naar de zijkant van zijn voorhoofd, met de andere richting zijn hart. We vroegen hem zijn naam. Boris Robazki. Één van onze assistentes zocht in de kaartenbak welk recept was binnengekomen. Op de kaart stond LY2140023. Alsof de wereld hierdoor zou veranderen. De medicatie-kaart was gekoppeld aan een code en een naam. De naam van dhr.Borazki en die op de kaart correspondeerden niet. 'Er staat hier dat het voor Dhr.Maurits Dekker is.' We vroegen hem naar zijn identiteitsbewijs. Hij meldde dat de jassen deze nog hadden. 'De witte jassen.. Alles heeft een prijs.' Een paar collega's dachten de man te herkennen van een foto die een poosje terug in de krant stond. Zijn papier lieten zien dat we met Maurits Dekker zelf te maken hadden. De voorgeschreven medicatie leek ineens stukken toepasselijker. Terwijl Dekker/Robazki het pand wilde verlaten gaven we hem een orale bijsluiter:
'Weltschmerz is niet met medicijnen te bestrijden. Voelt u zich soms een dolende roeper bedenk wel. Ook u zal gehoord worden. In de passie zijn alle mensen broeders. In de bezieling zijn alle mensen broeders. In de overlevingsdrang zijn alle mensen broeders. In de lust zijn alle mensen broeders. In de liefde zijn alle mensen broeders.

Waarom zijn wij geen broeders in de pijn?'

Lang geleden toen het Israëlitische volk nog het volk van God was en Kanaän nog het beloofde land, organiseerde aartsvader Mozes een uittocht uit Egypte waar de Israëlieten als onderdrukte slaven werkten. Terwijl ze dat deden ontving Mozes de Thora van God. Tot op de dag van vandaag de wet die de joden aanhouden om zo zuiver mogelijk te aanbidden en geloven. Dat het vertrek van de Israëlieten niet zonder slag of stoot ging mag bekend zijn. Tien plagen waren nodig voordat de Farao overstag ging. (In chronologische volgorde) Water dat veranderde in bloed, Kikkers, Muggen, Steekvliegen, Veepest, Zweren, Hagel, Sprinkhanen, Duisternis en de dood van alle eerstgeborenen maakten dat er na de laatste plaag besloten werd het volk toch maar te laten gaan. De exodus (uittocht) kon beginnen. Aangezien het volk toen ook al kansloos was zonder leider was Mozes (verstoten zoon van de Farao) de aangewezen persoon om het volk door de woestijn en woesternij te leiden. Mozes zou de Schelfzee in tweeën hebben gedeeld en zo een doortocht hebben geschapen voor het Israëlitische volk naar de vrijheid. Toen het volk bijna op de plaats van bestemming was aangekomen begon het bezwaren aan te voeren tegen de inneming van Kanaän op grond waarvan God hen als straf veertig jaar lang door de Sinaïwoestijn liet trekken alvorens zij een tweede poging mochten wagen Kanaän te veroveren. Hun leider was al die tijd Mozes. Uiteindelijk betraden zij het land onder aanvoering van zijn opvolger Jozua. Een hele queeste met als einddoel vrijheid en een eigen (beloofde) land.

Het Joodse volk bleef gedurende ten minste drieduizend jaar in het Land van Israël, waar ze een

Het huidige Joodse volk is van een andere generatie. Een oorlogszuchtige machtsbeluste generatie die de rollen uit de geschiedenis omdraait. Recente voorbeelden zoals de aanvallen op Libanon en de onderdrukking van de Palestijnse mensen en gebieden laten zien dat Israëlieten niet meer met zich laten sollen. Dat die wisseling in houding gepaard gaat met een wisseling van onderdrukten naar onderdrukkers valt vanuit de psychologie prima te verklaren maar is op de nuchtere maag en op het nuchtere verstand onbegrijpelijk. Gesterkt door de onvoorwaardelijke Amerikaanse steun voelen de leiders van Israël zich heer en meester in het Midden-Oosten. Israël heeft gisteren alle grensovergangen met de Gazastrook afgesloten. Doel is de Hamasleiders in het gebied onder druk te zetten om een einde te maken aan de voortdurende raketaanvallen op Israël. Dat hierdoor een humanitaire ramp dreigt te ontstaan kan de Israëlische regering helemaal niets meer schelen, hulpgoederen mogen de grensposten tussen Gaza en Israël niet meer passeren. De bevolking kan en mag wat de Israëlieten betreft letterlijk en figuurlijk doodvallen.

Je kan zonder al teveel moeite Palestina (tot op zekere hoogte) vergelijken met Nederland gedurende de Duitse bezetting. Palestina is ook bezet en de Palestijnen proberen zich met hun weinige middelen te verzetten en hierbij vallen slachtoffers (in Nederland de verzetshelden). Als je te koop loopt met deze mening dan wordt je niet voor vol aangezien in het grootste gedeelte van de wereld. Sterker nog, je wordt weggezet als stemmingsmaker en onrealistisch persoon. Niet alleen de Amerikanen staan vrijwel altijd onvoorwaardelijk aan de Israëlische zijde ook de EU is bijzonder pro-Israëlisch. De Amerikanen hebben de band voornamelijk uit financiële overwegingen. Bij de EU speelt een groots schuldgevoel mee wat nog deels voortkomt uit de tweede wereld oorlog. De VN neemt als enige organisatie met de regelmaat van de klok resoluties tegen Israël aan. De meeste van die resoluties zijn helaas voor de bühne aangezien ze zelden worden nageleefd dan wel erkent. Voorstanders van de Israëlische houding en acties zullen te allen tijde roepen: ‘Op het moment dat Hamas en consorten de terreur stoppen, stopt Israël met reageren.’ Ik vind dat persoonlijk te kort door de bocht. Natuurlijk zit er een waarheid in. Ik kijk iets verder dan enkel het Palestijnse conflict maar ook naar de houding van Israël naar Libanon toe slechts 1,5 jaar geleden. Hierdoor kan en wil ik niet geloven dat de huidige sluiting van de Palestijnse grenzen door Israël enkel is gebeurd omdat Hamas de Israëlieten aanviel.
Wat Israël momenteel doet is een bevolking ‘uitroeien’* omdat ze bonje hebben met één politieke / terroristische (al naar gelang) organisatie. De cirkel is rond. De exodus heeft een andere exodus gegenereerd. Helaas kan deze exodus niet plaatsvinden omdat door het besluit van minister van Defensie Ehud Barak zullen de leefomstandigheden van de 1,4 miljoen Palestijnen in de Gazastrook nog verder verslechteren. Ze zitten als ratten in de val. Begrijp mij niet verkeerd ik praat het geweld van Hamas wat tot deze beslissing heeft geleid absoluut niet goed. Maar ik veroordeel Israël absoluut op (minstens) één vlak. Het betrekken van onschuldige mensen in een politiek machtsspel en het doelbewust verder radicaliseren van een gedeprimeerd en gedemoraliseerd volk. Hiermee bereiken ze precies het tegenovergestelde van wat ze beoogden. Hiermee is Israël wat mij betreft al jaren lang geen volk van wat voor God dan ook. Hiermee laat Israël zien zelf net zo doelbewust een groep mensen te kunnen onderdrukken als de Egyptenaren en (tot op zekere hoogte) de Duiters toentertijd bij hun deden. Juist dit volk zou beter moeten weten. Het volk van vrede, het volk van God, het volk wat de wereld opnieuw zou moeten opbouwen in vrede is verder weg van het beloofde land dan ooit tevoor.

*Niet uitroeien in de strikte zin van het woord maar willens en wetens afsluiten van hulpmiddelen, medicatie en voedsel. Het gevolg zou je kunnen uitleggen als uitroeiing.

 

Gekneveld en het zicht ontnomen. Niet dat er zicht mogelijk is in de verder geblindeerde en krappe ruimte. Onwennig maar reeds lang aanwezig. Niet bewust van het uur. Niet gericht op een etmaal. Scheur, scheur.. muur, papier, de onverdraaglijke scheur. Na enige tijd worden alle geluiden aanzienlijk versterkt, versterkt en ritmisch. Het ritme hypnotiseert. In de staat van afwezigheid worden zachte stemmen hoorbaar. Hier maakt Aäron van zijn zonen priesters. Hier is de heiligheid. Hier is de ledigheid. Hier is het Alom. Uren later zijn de stemmen voelbaar. Verwonderd over het vocht wat in de kille ruimte langs het hoofd vloeit. Langs benen beweging. Schoppen ten spijt. Wat heet schoppen in deze staat. In de verte een deur, een slot draait. Lawaai, oorverdovende tonen. Trommelvliezen knappen. Ogen bloeden. Openbaringen. Waar zonden weggespoeld werden. Waar boete gedaan werd. Waar?


Touw wringt, ijzerdraad knelt. Leidingen barsten. Wajikra: 'Help!'
Ver van Sinaï, waar is Mozes. Dicteer mij de wet. In dit Goddeloze leven! Leer mij verzoenen, leer mij te offeren, leer mij. De wereld is geen brandoffer. Het is puur, onbeschreven, onderdrukt maar onbeschreven. Enkel in haar wordt geloofd.


© »®eMMeZ«